Mijn tranen als uitvaartverzorger

ik krijg regelmatig de vraag of ik mijn tranen als uitvaartverzorger kan bedwingen bij een uitvaart en of ik een ‘knop kan omzetten’. Natuurlijk kan ik geen knop omzetten en ook ben ik niet ‘hard of ongevoelig’. Ik word nog altijd, elke keer weer, geraakt door de emotionele reacties van nabestaanden, de ene keer wat heftiger dan de andere keer.

Omdat ik moet zorgen dat alles goed verloopt, precies zoals we met elkaar besproken hebben, is er meestal geen ruimte voor mijn eigen emotie.

Soms wordt je overvallen door de muziek, de mooie woorden en de warme en intieme sfeer.

En dan de keer dat ik een moeder naar de rouwkamer begeleidde waar haar dochter van 39 jaar oud lag opgebaard. Het was een volkomen onverwacht overlijden en toen zij haar dochter zag liggen kwam er vanuit haar diepste binnenste een steeds harder klinkende noodkreet met daarna een huilbui. Ze was daar samen met haar vriendin, dus ik heb me echt even terug moeten trekken. Dan kun je echt geen ‘knop omzetten’.

Helaas (voor mij) ben ik een ‘open boek’ en kun je zo aan mijn gezicht zien of iets me raakt of niet. Gelukkig vinden de meeste mensen het juist prettig te zien dat het me raakt en dat ik geen ‘kouwe kikker’ ben.
Eigenlijk gaat het altijd goed, ik ben er tenslotte voor de nabestaanden. Ik kan de pijn en het verdriet niet bij ze wegnemen, maar ik kan het wel proberen te verzachten door er voor ze te zijn en te zorgen voor een liefdevol afscheid.

Plaats een condoleance

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *