12 september 2018

12 september 2018

Bert jij doet toch wel mijn uitvaart?

Rauw op mijn dak stelde hij me deze vraag terwijl we in de gang elkaar aan het gedag zeggen waren na een avond bijpraten. Natuurlijk wist ik wel dat hij ernstig ziek was. Mijn oom had te horen gekregen dat hij ongeneselijk ziek was. Maar ik was zelf nog in de ontkennende fase en kon me niet voorstellen dat hij zou kunnen overlijden. Natuurlijk bevestigde ik, dat ik dat voor hem wilde doen. Hij had geen bijzondere wensen als het maar netjes en stijlvol was.

Ruim twee maanden daarna ging de telefoon; “Ja, met je oom”, Ik was verrast en vroeg hem hoe het met hem ging. “Het gaat niet zo goed, komende dinsdag zal ik euthanasie krijgen”. Ik stond midden op straat en moest even tot mezelf te komen. Of ik langs wilde komen, want nu het eenmaal bijna zover was, kwamen er toch wel wat vragen naar boven betreffende zijn uitvaart.

Diezelfde middag zat ik bij hem en de mensen die het dichtst bij hem stonden. Er werden vele vragen gesteld, vele antwoorden gegeven en een heleboel beslissingen heeft hij uiteindelijk zelf genomen.

Vorige maand was zijn uitvaart. En wat was deze ontzettend indrukwekkend en waardevol. Hij werd de aula in begeleid door zijn dierbaren, er werd liefdevol, maar ook met humor gesproken door zijn dochters en zijn beste vriend.

De spanning was bij mij inmiddels hoog opgelopen, Ik mocht namens hem een persoonlijke boodschap overbrengen, hierbij kon ik mijn emoties niet meer helemaal bedwingen.
Toch wilde ik perse de boodschap goed overbrengen en herpakte mezelf.

Nadat ik het voorgedragen had, wist ik het zeker! Hij heeft het persoonlijke en liefdevolle afscheid gekregen die hij wenste en verdiende.